Excerpt from Privat City geert wachtelaer

Excerpt from Private City
© 2006 Geert Wachtelaer

‘Private City’ is een dromerige ‘impression’-video. Geert Wachtelaer weeft krachtige betekenislagen aan elkaar, wars van filmische ingrepen of special effects. Hij fungeert op het eerste gezicht slechts als waarnemend ziener maar registreert zijn omgeving op een imposante wijze. De metropool, in de vorm van een aantal desolate stadsbeelden, wordt kil afgetast en geeft slechts minuscule mechanische bewegingen prijs, los van elke menselijke warmte. Versterkt door bevreemdende geluiden – donker, somber en desolaat – wordt de zinloze leegte van deze koude stad een trieste realiteit.

Is het ‘te laat’, zoals op een muur in graffiti staat te lezen? Neen, want er staat gelukkig een antipool tegenover deze vervreemding. In de gedaante van een mens van vlees en bloed ontstaat er gelukkig een reactie. Een vrouw die zich innerlijke bedenkingen maakt bij de kwetsbaarheid van haar zijn en haar habitat. Een aanvankelijk ontwricht wezen dat smachtend uit haar cocon wil ontsnappen. Een eenzaam archetype - hoedster van elk leven - kronkelend op zoek naar identiteit, op zoek naar een eigen ‘Privite City’…

Geert Wachtelaer kon zich voor deze rol geen betere performer uitkiezen dan Emilie De Vlam. Zij volbrengt haar rol ronduit op grootse wijze. Elke vezel, elke spier van haar lichaam komt onder een barstende, ondraaglijke spanning te staan. Minutenlang is ze verwikkeld in een struggle for life. Een performance van jewelste. Belichaamt ze daarmee niet letterlijk de nachtmerrie van haar lot? In een sensuele, passionele welling proeft en eet ze – maagdelijk en onschuldig - bladeren en aarde. Of is ze toch schuldig? Is deze vrouw misschien de moderne ‘Diana’, de heerseres over de wouden en wilde dieren, die als beschermster van de kuisheid, het verval en de immoraliteit van de stad aanvecht? Haar ‘Private City’ krijgt steeds meer vorm. Men kan de bosgrond ruiken en haar mond proeven. In een hunkerende roes verweesd, uitgeput maar voldaan vermengt ze zich met de natuurelementen om uiteindelijk te versmelten met de innerlijke vezels van een boom … Men kan hier heel wat freudiaanse stellingen bij bedenken: ruimte genoeg voor interpretatie. Maar los daarvan zijn deze scènes ontroerend mooi ingeleefd en intens in beeld gebracht.

Geert Wachtelaer toont met ‘Private City’ de altijd balancerende krachten die ons belagen. Krachten tussen man en vrouw, aarde en lucht, trouw en ontrouw, moderniteit en traditie, loyaliteit en verraad… maar vooral tussen passie en leegte. Geen mens is bestand tegen die leegte. De herkenning hiervan blijkt op zichzelf uitermate vruchtbaar.

Olivier Bras

Beeldend Kunstenaar, 25 februari 2007.

‘Private City’ is a dream-like ‘impression’ video. Geert Wachtelaer interweaves powerful levels of meaning, without resorting to cinematographic tricks or special effects. At first glance, he is acting as just a temporary prophet, but records his surroundings in an impressive way. The metropolis in the form of a number of desolate cityscapes is bleakly explored and displays just minuscule mechanical movements, void of any human warmth. Enhanced by startling sounds—dark, somber and desolate—the senseless emptiness of this cold city becomes a harsh reality.
Is it ‘too late’, as the graffiti on the wall reads? No, because luckily there is an antithesis to this alienation. Fortunately, there is a reaction in the shape of a person, real flesh and blood. A woman who internally objects to the vulnerability of her existence and her surroundings. An initially dislocated being yearning to escape from her cocoon. A solitary archetype—guardian of all life—wandering in search of identity, in search of her own ‘Private City’…
Geert Wachtelaer could not have chosen a better performer for this role than Emilie de Vlam. She fulfills her role simply brilliantly. Every fiber, every muscle of her body is placed under enormous, intolerable strain. For many minutes she is embroiled in a struggle for life. A sparkling performance. Doesn't she literally embody the horror of her fate? In a sensual, passionate piece of self expression, she examines and eats—virginally and innocently—leaves and earth. Or is she really so innocent? Could this woman be the modern-day ‘Diana’, the governess of the wild animals who acts as the protector of purity, challenging the decline and immorality of the city? Her ‘Private City’ is continuously taking shape. You can smell the woodland and taste her lips. Abandoned in a yearning glow, exhausted but satisfied, she mixes with the natural elements to eventually melt together with the inner fibers of a tree … there are plenty of Freudian theories to consider here: sufficient scope for interpretation. But aside from that, these scenes are put together in a beautiful way and are filmed with intensity.
With ‘Private City’, Geert Wachtelaer highlights the eternal balancing act between the forces that surround us. The forces between man and wife, earth and air, fidelity and infidelity, modernity and tradition, loyalty and betrayal… but above all, between passion and emptiness. Nobody can withstand the emptiness. Acknowledgement of this appears extremely productive in itself.

Olivier Bras
Artist, February 25, 2007.

The woman seems to be the only person in the city. She seems to be struggling with living in the city. She seems very isolated. The city could exist in her mind. There is a feeling of a certain darkness and sadness when she interact with her surroundings these feelings are heightened by the soundscape. The city itself is very still, quiet, and cold.

The sequence in her room when she is lying on the floor. It reminded me of Francis Bacon’s paintings and especially of Lucien Freud’s. It really struck me. The colors were very muted, cool, almost black and white.

Jean-Pierre Gagne

Artist, January 5, 2007